تبلیغات

غزل شماره 112 حافظ: آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

غزل شماره ۱۱۲ حافظ در رثای قوام‌الدین محمد صاحب عیار سروده شده است که خود و اجدادش همه در کار دیوانی و صاحب عیاری بوده‌اند. حافظ به طور صریح به نام خواجه قوام اشاره می‌کند و اینکه از فراق او دلخون شده است. با این حال به خداوند امیدوار است که صبر و بردباری به او عنایت فرماید. حافظ در این غزل قناعت داشتن را ستایش می‌کند.

فال حافظ - آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد ستاره | سرویس فرهنگ و هنر

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت

هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم

که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست

آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن

هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی

خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران دل حافظ خون شد

از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 تعبیر فال حافظ شما

امیدت را برای رسیدن به مراد دلت از دست مده زیرا که زمان وصال یار بسیار نزدیک است.

هنگامی که به مال و ثروتی دست یافتی قانع باش و حق دیگران را ضایع مکن چرا که خداوند با قناعتگران است. همیشه توکل بر خدا داشته باش و تردید را از دلت بیرون کن.

〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰

شاهد فال:

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار